فرعون ترین حاکم تاریخ بشریت، که در قرن بیست و یکم نمایان شده است

بیانیه شیخ صدوق الغریانی از علمای اهل سنت لیبی

هیچ مناسبتی را که در گذشته آمریکا را آزرده، از دست نمی‌دهد مگر اینکه می‌گوید: “اگر من حاکم بودم، آن اتفاق نمی‌افتاد”. او از خود و قدرت‌اش تمجید می‌کند و به آن می‌نازد و خود را بزرگ‌ترین رهبری می‌داند که بر بزرگ‌ترین کشور حکومت می‌کند.

او با این سخن، سخن جباران و مستکبران زمین مانند خودش از قرون گذشته را تکرار می‌کند. و نزدیک است این رئیس‌جمهور از سر سرکشی و تکبر بگوید: «من پروردگار برتر شما هستم». اکنون او آمریکا را در بن‌بستی گرفتار کرده که در تاریخ مدرن آن نظیر نداشته است.

او کشورش را وارد نبردی با کشوری کوچک کرده که از نظر شمار نفرات، ساز و برگ و ثروت، قابل مقایسه با کشورش نیست. خداوند ذلت را در این نبرد به او نشان داد و او اکنون از ملت‌های زمین برای مقابله با این دولت کوچک استمداد می‌جوید و به دنبال راه فرار است. و باید از این درس بیاموزد.

امروز آنان جام‌های مرگ را می‌نوشند. ساختمان‌هایشان بر سرشان ویران می‌شود و آتش در شهرها و روستاهایشان شعله می‌کشد.

شب و روز در هراسند و از ترس آژیرهای خطر که از سوی ایران بر آنان فرود می‌آید، به سوی پناهگاه‌ها و استحکامات می‌گریزند.

پایگاه‌های نظامی آمریکا در کشورهای خلیج [فارس] از منبع حفاظت به منبع تجاوز و ترس تبدیل شده‌اند. پایگاه‌های آمریکایی امنیت آنان را تهدید کرده، منابعشان را تعطیل و فرودگاه‌هایشان را بسته‌اند.

و این درس عبرتی در اعتماد به غیر خداست. زیرا هر که به غیر خدا اعتماد کند، ذلیل می‌شود. از عبرت‌های این نبرد این است که دولتی کوچک در مقایسه با طرف مقابل، از برخی امکانات خود که تنگه آبی است به‌شکلی واقعی به نفع خود استفاده کرد و به همین دلیل، جهان را در بحرانی گرفتار کرد که همگی به دنبال راه‌حل و خروج از آن هستند و نمی‌یابند.

کشورهای خلیج [فارس] کسانی هستند که آمریکا آنان را متحد می‌نامید. آنان خود را عاجز از دفاع از خویش یافتند، حتی از صادرات ثروت‌هایی که در اختیار دارند نیز ناتوانند. قرآن را خداوند متعال به عنوان کتاب هدایت نازل کرد تا به آیاتش عمل شود و در برابر امر و نهی‌اش ایستادگی گردد، نه برای مباهات و آراستن مجالس و جشن‌ها. خداوند می‌فرماید: «قَدْ جاءَکُمْ مِنَ اللَّهِ نُورٌ وَ کِتابٌ مُبِینٌ * یَهْدِی بِهِ اللَّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَهُ سُبُلَ السَّلامِ» و می‌فرماید: «تِلْکَ آیاتُ الْقُرْآنِ وَ کِتابٍ مُبِینٍ * هُدىً وَ بُشْرى لِلْمُؤْمِنِینَ» و می‌فرماید: «ذلِکَ الْکِتابُ لا رَیْبَ فِیهِ هُدىً لِلْمُتَّقِینَ». پس وصف هدایت از آن جدا نمی‌شود. هر که از هدایت آن و ایستادن در برابر امر و نهی‌اش رویگردان شود، هزینه کردن میلیون‌ها پول برای مسابقات حفظ قرآن سودی به حالش نخواهد داشت. خداوند به وسیله قرآن، گروهی را که به آن عمل کنند بالا می‌برد و گروه دیگر را که از عمل به آن رویگردان شده‌اند، پایین می‌آورد. ممکن است قرآن را کسی بخواند که خیری در او نیست.

و ممکن است قرآن را کسی بخواند و برایش جوایزی در نظر بگیرند، در حالی که قرآن او را لعنت می‌کند. امارات هر ساله میلیون‌ها جایزه برای حافظان قرآن در مسابقات بین‌المللی در سطح جهان اسلام اختصاص می‌دهد، اما در همان حال پروژه الحاد و کفر («ادیان ابراهیمی») را برپا می‌کند که از طریق آن، صلیب را بر مناره‌ها و در مسجد آویزان و آن را به کنیسه برای یهود و کلیسا برای نصاری تبدیل می‌کنند.

آنان سخن و حکم خدا را رد می‌کنند، در حالی که خداوند می‌فرماید: «لَقَدْ کَفَرَ الَّذِینَ قَالُوا إِنَّ اللَّهَ ثَالِثُ ثَلَاثَةٍ».